Woensdag, Augustus 30, 2006

De jongen en de oude man

Eerder geplaatst op Hyves

13 januari

 
De jongen hoort de 2 oude mensen tegen elkaar praten.
'Het is drie dagen geleden dat ik in bad ben geweest,'  zegt de oude man tegen zijn vrouw, 'ik wil me graag wassen.'  'Dat begrijp ik,'  zegt de vrouw,  'maar ik kan het niet, ik ben te zwak om je te helpen.'  'Ik weet het, liefste, maar er niemand om te helpen, ik kan toch niet al die tijd vuil blijven?'  zegt de man.
De vrouw voelt zich machteloos, ze wil haar man graag helpen, maar dit kàn ze echt niet.

'Sorry,'  zegt de jongen in hun taal, 'ik heb jullie horen praten, want wij spreken dezelfde taal.'
De man en de vrouw kijken verbaasd.
'Ik kan helpen om u te wassen,'  zegt de jongen.
'Maar jij moet de hotelkamers schoonmaken,'  zegt de vrouw.
'Dat klopt, maar ik wil u graag helpen en ik kan best even tijd maken om uw man te wassen. Als we opschieten kan het gedaan zijn voordat mijn supervisor langskomt. Dat zal een hoop lastige vragen voorkomen!'
Dankbaar knikte de man zijn vrouw bemoedigend toe. 'Graag, jongeman, we willen graag dat je mijn man helpt om zich te wassen.'

De jongen helpt de oude man uit zijn kleren. De oude huid rilt onder de aanrakingen van deze vriendelijke vreemdeling. De jongen voelt zich onwennig onder de naaktheid van deze oude man, die uit hulpeloosheid zijn schaamte heeft laten varen.
De jongen laat het bad half vol lopen met warm water, hij voelt zorgvuldig of het water niet te warm is voor de oude man. Vervolgens schuifelt hij voetje voor voetje met de oude naakte man over de gladde badkamer tegels naar het bad. Hij tilt de man voorzichtig in bad. Hij pakt een spons en wast de man aandachtig van top tot teen. Terwijl de jongen gerustellende woorden spreekt wast hij ook het haar van de man, die met zijn handen zijn ogen beschermt tegen de zeep. De jongen pakt de douchekop en spoelt behoedzaam de zeep van het lichaam van de man. Daarna helpt hij de man uit bad en wrijft zijn lichaam zachtjes droog met een warme handdoek. Hij smeert crème op de droge huid van de man. Samen met de vrouw helpt de jongen de oude man in zijn kleren.

De oude mensen spreken hun dankbaarheid en ongeloof uit:  'Onze kinderen leggen ons lot in handen van verplegers en verzorgers. Zij zullen zelf nooit de moeite nemen om ons daadwerkelijk te helpen. Wij kunnen ons niet voorstellen dat een van onze kinderen dit ooit voor ons zou doen.'
'Ik doe graag iets voor een ander. Als ik zelf hulp nodig zou hebben zou ik erg dankbaar zijn als iemand mij zou willen helpen.'  was het simpele antwoord van de jongen.
Posted by Marietje at 10:15:17 | Permanent Link | Comments (0) |

Dinsdag, Augustus 29, 2006

Radiostilte


 

Eerder geplaatst op Hyves

 7 februari
Ik werd wakker. Het ochtendlicht kleurde door het gordijn mijn kamer roze. Snel kroop ik uit bed: Rillend trippelde ik naar de deur en deed deze zachtjes open. Ik sloop naar de kamer van mijn broer en luisterde aandachtig. Ik hoorde niets. Voorzichtig deed ik de deur open. Gelukkig, hij was al wakker. Snel glipte ik bij hem in bed. Hij mopperde over mijn koude voeten. Ik wurmde me achter hem langs: de plek aan de muurkant was de veiligste, het was onmogelijk om aan die kant uit het bed geduwd te worden.

Het radiootje stond al klaar. 'Snel, snel,' zei ik, 'anders missen we het.'  Maarten zette het zwarte apparaatje aan: Geen geluid. Het radiootje had een geïmproviseerde antenne van plakband en een brijnaald.  'Je ligt ook in de weg,' bromde hij. Ik schoof opzij, en gaf ruimte aan de brijnaald. Maarten draaide aan de knoppen en manoeuvreerde de brijnaald in alle windrichtingen, we luisterden gespannen.  'Doe hem harder,' moedigde ik hem aan. 'Neeh! Dan worden papa en mama wakker.' Plotseling hoorden we een zacht geluid: 'Radio 3,'  zei een mannenstem, toen weer een stilte. Na een eindeloze stilte herhaalde het geluid zich, gevolgd door de stem. We luisterden gespannen naar deze radiostilte. Tot een stem het nieuws aankondigde.

En daarna was het eindelijk zover: De Ko de Boswachtershow!
We luisterden aandachtig naar de verhalen van de boswachter en de rare postbode. Net zolang tot papa en mama wakker werden en de zondag echt begonnen was.
Posted by Marietje at 18:12:20 | Permanent Link | Comments (0) |

Donderdag, Augustus 24, 2006

Souvenir

 

Door de telefoon vertelt ze opgewekt hoe ze heeft genoten, van de zon, het privé zwembad bij het appartement en het eten. ‘En:’ zegt ze ‘ik heb ook een kadootje voor jou meegenomen.’ Ik reageer verrast: ik ben gek op kadootjes. ‘Oh! Die lekkere koekjes!’ roep ik uit. Ze valt even stil, ‘Nee niet die koekjes, maar iets dat je niet kan eten. Het is maar iets kleins hoor,’ probeert ze mijn enthousiasme de kop in te drukken.

Later: Ik ben bij mama en ren als een klein kind snel naar mijn kamer in afwachting van het kadootje. Ik zie 2 zakken met die heerlijke amandelkoekjes liggen en nog een klein pakketje. ‘Ik kreeg toch maar één kadootje?’ zeg ik nog. Ik maak het pakje open en vind een kleurig t-shirt met de naam van de stad waar ze was. ‘Oh, mooi’ zeg ik, ‘maar dat ga ik nooit dragen,’ roep ik uit in mijn enthousiasme. “Dat ga ik nooit dragen?” Denk ik, maar ja, het is al gezegd en het is de waarheid, ‘misschien als pyjama,’ zeg ik nog om het leed een beetje te verzachten. Ik wurm me in het shirt, ‘ja een heel fijne pyjama’ zeg ik. ‘Maar jij slaapt toch altijd zonder pyjama,’ weet mijn moeder. Tja. Niet meer te redden. Ik kan niets anders dan schuld bewust kijken. ‘Maar ik vind het wel heel mooi en ik ben er blij mee,’ zeg ik nog.

2 dagen later: Als ik thuis kom plof ik met een zak amandelkoekjes op de bank. Ik verbaas me over de Nederlandse tekst op de verpakking. Ik probeer de Italiaanse vertaling te vinden en dan begrijp ik waar de koekjes vandaan komen: Gekocht in Nederland, na terug komst uit Italië.

 

Misschien moet ik gewoon eens wat vaker mijn mond houden.
Posted by Marietje at 09:17:53 | Permanent Link | Comments (0) |

Zondag, Augustus 20, 2006

Vlieg in het restaurant

 

 

‘Gatver! Kijk eens wat een vieze vlieg!’ roept ze en ze kijkt mij verwijtend aan.

 

Ik voel mij niet aangesproken. Deze vlieg is uit eigen beweging aan komen vliegen, als ik hem nou had uitgenodigd, dan was het anders geweest, maar nu had ik er niets mee te maken.

 

Wat die vlieg te zoeken heeft in mijn restaurantje zo ver van de bewoonde wereld, vraag ik mij ook af. Hoe hij hier helemaal is gekomen weet niemand, maar hij is er nu eenmaal. Buiten mijn schuld, dus ik geef geen kik.

 

Ze gaat door: ‘En die vieze vlieg gaat allemaal eitjes leggen op ons eten en dan eten wij het op en krijgen wij maden in onze buik.’

 

‘Genoeg! Genoeg!’ denk ik. Ik kan het niet meer aanhoren en voel me nu duidelijk wèl aangesproken. ‘Ik ben vanmorgen een uurtje eerder begonnen om de vlieg te vangen,’ hoor ik mijzelf zeggen, ik ben niet meer te stoppen.‘Ik ben al de hele morgen bezig, maar het lukt niet. Als jij hem vangt, frituur ik hem voor je,’ hoor ik mijzelf de nietsvermoedende verpleegster toe bijten.

 

Ik twijfel wel eens of ik wel echt zo geschikt ben voor dit gastvrije vak.
Posted by Marietje at 22:31:56 | Permanent Link | Comments (1) |

Dinsdag, Augustus 15, 2006

Eerste hulp bij ongelukken

 Eerder geplaatst op Hyves 

 

 24 april

De paracetamol is op en ik heb hoofdpijn.

 

 

Er staan wat mensen in de rij, ik wacht rustig op mijn beurt.

Een vrouw achter mij heeft minder geduld, voel ik. Ik draai me om: ‘Gaat u ,maar eerst,’ stel ik voor.

Dat laat de vrouw zich geen tweede keer zeggen en als ze aan de beurt is gaat ze snel naar de balie.

 

‘Misschien is het een beetje onhandig,’ begint ze ‘maar mijn man ligt daar,’ ze wijst naar één van de gordijnen van de Eerste Hulp in het ziekenhuis waar ik werk, ‘en ze zeggen dat hij dood gaat, snel al. Ik wil mijn dochter even kort bellen, mag dat?’

De verpleger achter de balie buigt zich begripvol naar de vrouw ‘Natuurlijk,’ stelt hij haar gerust, ‘heeft u het nummer, ik bel wel even voor u.’ ‘Nee, dat heb ik niet.’ zegt de vrouw verward, ‘Ze is op haar werk en ik weet het nummer niet.’ ‘Wat is haar naam en waar werkt ze?’ de verpleger is daadkrachtig. De vrouw geeft een paar gegevens. De verpleger schrijft alles op.

 

Ik draai me om en loop weg. Misschien kan ik vroeg naar huis, dan fiets ik wel even langs de drogist.

Posted by Marietje at 21:59:10 | Permanent Link | Comments (0) |

Zondag, Augustus 13, 2006

Eén en ander

De één die wil de ander,
maar de ander wil die ene niet

De ander wil die ander
en die ene heeft verdriet

Zo ging het en zo gaat het

En zo ging het altijd aan
En zo ging het altijd uit
En zo zal het altijd gaan
Posted by Marietje at 17:47:18 | Permanent Link | Comments (0) |

Niet zo nuttig meer

 


 

Eerder geplaatst op Hyves 

28 Oct
Hij zei:'als je niet meer wilt, hoef je niet meer te komen.' Ik keek hem verward aan. Wat voelde ik? Was ik opgelucht? Het is eindelijk zover. Hier heb ik maanden naar toegeleefd en hier heb ik maanden voor gevreesd.

'Je zei toch dat je niet meer wilde komen?' probeerde hij. Ik keek hem aan en haalde mijn schouders op. Voor hem is het ook moeilijk. Hij zit in de zelfde situatie.
'Ja, ik zie wel,' zei ik, maar ik zag dat ik hem niet overtuigde, 'ik màg toch nog wel komen?' vroeg ik. 'Natuurlijk,' stelde hij mij gerust, 'voor de gezelligheid.'

Geen nut meer, alleen voor de gezelligheid.
Ik kom snel weer eens langs!
Posted by Marietje at 17:40:41 | Permanent Link | Comments (0) |

Eén keer

Eerder geplaats op hyves 

9 Oct 2005 
Onbevangen.
Onbevangen betekent onbevooroordeeld.

Totale overgave.
Je ergens totaal aan overgeven betekent ergens compleet in opgaan.

Eerste liefde.
Eerste betekent dat er niets vooraf is gegaan en er nog vele gaan volgen.
Liefde betekent diepe genegenheid.

Ik was onbevangen en gaf mij totaal over aan mijn eerste liefde. Het is de puurste en meest intense ervaring die ik heb mogen beleven.

Ik zal mij nooit meer zo voelen als toen.
Dat is mooi, want dan zal ik mij ook nooit meer voelen als daarna.
Posted by Marietje at 17:35:25 | Permanent Link | Comments (0) |

Nuttig?

Eerder geplaatst op hyves 

6 Oct 2005
Vanmorgen 5.58:

Met yoghurt en honing kruip ik terug in mijn warme bed. En ik besluit er pas uit te komen als de beekjes met smeltwater tot wilde rivieren zijn uitgegroeid en er weer voldoende voedsel te vinden is in de bossen. En zet mijn wekker uit.

Dit besluit had een onverwachte uitwerking op mijn gemoedsrust:
Ik kreeg last van verantwoordelijkheidsgevoel en een rare kriebel manifesteerde zich in mijn buik.
Het gevolg was dat ik niet meer in slaap kon komen. En dat was toch zeker niet de bedoeling. Onrustig bleef ik liggen woelen.

Tweestrijd in mijn hoofd. :shouting:
Ik kon naar het circus bellen met een leugen, zodat ik als een imitatie van Joko en John in bed kon blijven.
Maar liegen is niet mijn 2e natuur en het zou mijn verblijf in bed niet rechtvaardigen en dus zou de kriebel blijven.|-S
Ik besloot voor de 2 uur rust te kiezen die mij nog restten en zette de wekker weer op 8 uur.

Om 8 uur werd ik ruw uit een diepe REM slaap gewekt:
Ik moest eruit, mijn luie lijf schoon spoelen en op de fiets stappen.
:shock: 10 minuten later schrok ik weer wakker. Ik kon mijn lijden nogmaals met 10 minuten verlengen, maar het verwachte genot zou marginaal zijn. Maar ik kon ook geen afstand nemen van mijn comfortabele nestje.
Als een wonder had ik een geniale ingeving. Er bestond nog een optie. Deze zou mij geen onrust verschaffen. Rustig viel ik weer in slaap.:sleeping:

Om 9 uur werd ik voor de 4e keer wakker, ik pakte de telefoon en belde het circus. Ik legde in alle eerlijkheid (a) mijn situatie uit en vertelde dat ik graag een dagje in bed wilde blijven, nee ik was niet ziek en ik mankeerde niets. Mijn manager sprak alle begrip uit voor mijn situatie en wenste mij een rustige dag toe.

Ik ben al weer iets minder onmisbaar geworden.
Posted by Marietje at 17:33:05 | Permanent Link | Comments (0) |

Nut

eerder geplaatst op hyves

2 Oct 2005
Ik hang een beetje rond op mijn werk: Niet zo veel te doen.
Hoewel.. er is genoeg te doen, maar ik doe het niet.

Ben ik dan wel nodig daar in het circus of kan ik gewoon thuis blijven. Raar, maar ik kan toch niet gemist worden op dit moment. Ik ben elke dag toch wel heel even nodig, maar over 3 weken niet meer.
Dus waarom nu dan wel?

Is dat een truc? Is dat de truc waar we allemaal in trappen, we zijn nodig, maar niemand zegt dat we eigenlijk gemist kunnen worden. Maar als ik dat nu dan heb ontdekt, waarom trap ik er straks dan weer in en begrijp ik dat ik niet op vakantie kan omdat het zonder mij nooit zal lukken?

Misschien willen we onszelf graag een beetje foppen?
Posted by Marietje at 17:31:00 | Permanent Link | Comments (0) |
1 2