Wat ziet mijn oog??

Waar het grijsblauw van de lucht overgaat in het blauwgrijs van de zee.

Rust, nadenken, ruimte en rust.

Dat waren de steekwoorden van dit weekend.

Ik had besloten om alleen een weekend op Schiermonnikoog door te brengen.

Aléén…. Naar Schiermonnikoog, dat is naïef.

Nadat ik mijn vrienden duidelijk had gemaakt dat zij mij niet gelukkig zouden maken met een verassingsbezoekje, want ik wilde alleen zijn, moest ik wel even aan het idee wennen.

Vier dagen geen internet, geen msn, geen mail, niet even borrelen en bijkletsen.

Dit gevoel verdween snel toen ik op station Leeuwarden de trein uitstapte.

Opgeschoten pubers, schuifelende bejaarden en zeulende ouders roepend naar hun rennende kroost.

Koninginnedag in Amsterdam zou een goede vergelijking zijn.

Al deze mensen moesten in één bus naar Lauwersoog. Dat lukte.

Na een uur werden we gelost bij de boot die ons naar Schiermonnikoog zou brengen.

Daar stonden nog meer mensen te wachten.

Paniek en stress, maar het lukte om ons allemaal op die boot te krijgen.

Helaas heb ik niets van de zee kunnen zien, tijdens de overtocht en zat ik, claustrofobisch met visoenen van schepen vol Aziatische vluchtelingen te wachten op de verlossende aankomst op Schier.

Op Schier stonden rijen met bussen te wachten om al deze toeristen gelijkmatig over het eiland te verspreiden.

Drie bussen later was ik eindelijk aan de beurt.

Benieuwd naar de rust.

Een heel weekend lang bestond mijn leven uit 2 sleutels:

Eén voor mijn fiets en één voor mij appartement.

Thuis zijn dat er minstens 6, als ik de sleutels van mijn werk niet meetel.

'Sullen wi goan, ôf sullen we t'r nog eantje neme?'

'Ja'

'Jâ, wat?!'

'Wi nemen t'r noag eantje'

Kadootjes

Zaterdag:

Ik liep naar mijn fiets. Shit! Lekke band. Morrend liep ik met mijn fiets terug naar mijn deur, om een pomp te halen. ‘Hey, Mariek!’ riep mijn buurman. ‘Lekke band? Ellende, zal ik hem even voor je plakken?’ Ik wist niet wat ik moest zeggen. ‘Uhm, ja, graag!’ Meteen ging hij aan de slag en 10 minuten later fietste ik weer weg op mijn geplakte band.

Zondag:

Ik kwam de bioscoop uit knipperend met mijn ogen tegen het felle buitenlicht. Het leek wel een droom: er vielen duidenden bloemen uit de lucht. Het Westerpark werd bedolven onder 90.000 bloemen, die vanuit een helikopter naar beneden werden gegooid. De geur was overweldigend. Wat een prachtig gezicht, een echte bloemen regen!

De trein van Amsterdam naar Arnhem heeft vertraging.

‘Hoe laat komen we aan in Arnhem?’ vraagt een man aan de conducteur.

‘Zeker 10 minuten later dan volgens de dienstregeling’ is het antwoord.

‘En als u nou eens sneller fluit op de tussen gelegen stations?’ probeert de man hoopvol.

‘Dat maakt niets uit meneer. Als ik 5 seconden sneller fluit komen wij 5 seconden eerder aan. Dat maakt geen verschil.’

‘Waar moet u heen?’ De conducteur toont iets dat op begrip lijkt.

‘Ik wil de stoptrein richting Zutphen halen.’

‘Nee, dat gaat niet lukken. Dan zult u toch echt de trein van een uur later moeten nemen.’

De man kijkt verslagen en zegt niets.

De conducteur loopt weg en mompelt: ‘Een uur , één uur. Wat maakt één uur nou uit op een mensenleven?’

De man laat zijn hoofd hopeloos tussen zijn handen zakken.