Wat ziet mijn oog??

Een paar weken geleden zag ik hem voor de eerste keer. Toen ik binnen kwam viel hij mij meteen op. Mooie bruine ogen en een intense blik. Een vlinder sloeg haar vleugels uit in mijn buik.

Mijn tante had mij door: ‘Dat is echt jouw type, waarom ga je niet even naar hem toe?’

Natuurlijk wilde ik niets liever, maar ik werd verlegen en onzeker: waarom zou hij mij leuk vinden?

De vrouwen uit het gezelschap fladderden om hem heen en gaven hem al hun aandacht. Af en toe kruisten onze blikken elkaar. Maar ik had de moed niet.

Wat onmogelijk leek is nu toch gebeurd. We zijn nu precies een week samen. Een week van eindeloze avonden samen op de bank. Ik geniet van zijn warme lijf tegen mij aan. Uren kan ik naar hem kijken: als hij met lenige passen door de straat paradeert, als hij naast mij ligt te slapen opgekruld als een baby, als ik hem streel en hij zich vol overgave uitrekt.

Ik voel mij uitverkoren dat ik bij hem mag zijn.

Morgen komt er een einde aan deze korte romance, mijn neef komt thuis en wil zijn kat weer terug.

'Oh, ik heb dezelfde kleur!' Het meisje achter de kassa kijkt mij enthousiast aan.

'Uhm, van nature?' Vraag ik stomverbaasd.

'Neeeeh, ik heb mijn haar in dezelfde kleur geverfd die jij nu koopt.'

'En werd het mooi?' Ik ben nog steeds een beetje uit het veld geslagen.

'Ja! Heel mooi het glanst echt prachtig, ik gebruik dit merk de volgende keer zeker weer.'

'Maar waarom verf jij je haar?' Ik moet het vragen.

'Nou, om de zelfde reden als jij, omdat ik het mooi vind!' Ze kijkt mij uitdagend aan en schuift haar hoofddoekje recht.